Krewni chow chow

O rasie chow chow » Krewni chow chow

Rysunek przedstawiający psa tybetańskiego wykonany według opisu S. Turnera, opublikowany został w "Chasse et Peche". Około roku 1800 Turner odbył podróż przez Tybet i wyczerpująco opisał tamtejsze psy. Rysunek ten ma być także "dowodem" na pochodzenie chow chow z Wyżyny Tybetańskiej.

Hauck zalicza chow chow do psów popularnych. Jest to bez wątpienia słuszne, nawet jeśłi dzisiejsza forma straciła wiele z cech szpiców,a przez długi czas toczyła się nawet dyskusja, czy nie należałoby zaliczyć go raczej do dogów. Nie wiadomo, jaką drogą szpic polarny zawędrował tak daleko na południe. Zanim dotarł do Europy wystepował na Archipelagu Malajskim. Pierwsze psy przybyły do Europy wraz z członkami Kompanii Wchodnioindyjskiej. Były wielkości spaniela, maści płowożółtej, z grubą sierścią, pionowo stojącymi uszami i szpiczastym lisim pyskiem. Już wtedy w oczy rzucała się stroma tylna kończyna, kolano i staw skokowy nie były właściwie ukątowane, co powodowało, że pies poruszał się niezgrabnym truchtem. Ogon noszony był na grzbiecie, a szczególne zdziwienie wzbudzał niebieski język.

Znany szwajcarski kynolog Max Sieber (zm.1899) poznał te psy w Azji. W roku 1886 pisze o chow chow: "Północna forma, pokryta obfitym włosem, o gęstym podszerstku, przylegający włos okrywowy, bez sztywno odstającej kryzy jak u szpica, bardziej wysokonożne niż tenże, bardziej zbliżony do syberyjskich psów zaprzęgowych. Bardziej południowa forma o szorstkim włosie pozbawionym połysku, płaskie czoło. Rozstaw oczu szerszy niż u szpica. Maść intensywnie ruda, brązoworuda, czarna, szara, mysia, śmietankowa, żółta, rudożółta, lub czarna łaciata. Prawie nigdy nie występują białe znaczenia. Wysokość od 46 do 54cm.

W roku 1897 Sieber w swojej książce pt. "Der Tibethund" pisze, iż na terenach granicznych pomiędzy Chinami a Tybetem dość często spotyka się krzyżówki doga tybetańskiego i chow chow. Jak widać do wyhodowania dzisiejszego typu o ciężkim kośćcu, zmarszczkach i obwisłych faflach nie było konieczne krzyżowanie z dogami europejskimi, psy miały już bowiem te cechy i angielscy hodowcy musieli tylko dokonać odpowiedniego doboru hodowlanego.

 

Artykuł pochodzi  z "Encyklopedii Psów Rasowych" Hansa Räbera, wyd.Warszawa 1999.

Facebook